Nie miałem siły odmówić antybiotyku przy ostatnim zapaleniu gardła. Rozjechał mnie ten antybiotyk jak walec (3-dniowy kurs!), po trzech schodkach miałem zadyszkę. Kiedy 5 dni po zakończeniu kursu okazało się  że znowu leżę, postanowiłem że następnego antybiotyku nie wezmę. Choćby nie wiem co, nie wezmę.

Siedzę w domu, na prawdziwym zwolnieniu. W dwóch polarach, czasem owiniety kocem, piję ziółka, srebro koloidalne, miałem dwa masaże, masaż bańką, postawione bańki i puszczoną krew. Nie tak żeby litr, kilka kropel tylko, ze specjalnych punktów nakłutych igłą. Bardzo ciekawe doświadczenie.

Pozwalam więc sobie chorować i zdrowieć, dbam o siebie, smakuję chorobę. Okazuje się, o czym zapomniałem chyba, że choroba ma swój smak, swoją teksturę. Inaczej się widzi, czuje zapach, posmak swoisty, układa się to w jakąś regularność, jest w tym jakieś życie. Mogę żyć w tej chorobie - słabszy może, inaczej myślący, czasem bolący, ale nie ma w tym nic złego. O ileż inne odczucie od zderzenia ze ściąną antybiotyku, rozpłaszczającego na ziemi.

Dziś zaczyna się dzień Majowy, ciekaw jest co też Majka przyniesie z przedszkola. Nowy żart kiblowy? Nowy wierszyk? Opowie o problemach z koleżanką? Poprosi o radę? Na pewno będzie pytać kiedy Magda wróci, to zawsze.